Gisteravond gebeurde het weer. Ik probeerde in het kort uit te leggen hoe je betere foto’s maakt.
Na de theorie bespraken we de meegebrachte foto’s van iemand.
Geen enkele foto was goed als je de compositiemeetlat er over heen legde. En ook technisch mankeerde er van alles aan. Overbelicht, te donker, onscherp.
En terwijl we gezamenlijk niets van de foto’s heel lieten, was er steeds dat stemmetje in mijn achterhoofd. Wat een fijne familiefoto’s uit India, wat een geweldige aandenkens aan een reis terug naar iemand zijn roots. Heerlijk hoe hij de vrouw van wie hij houdt voor de auto die hij ooit hoopt te kopen zet.

Ik zei het niet, want ik ben de juf. En de juf legt uit hoe het wel moet. Hoe je kiekjes transformeert in foto’s die lijken op schilderijen, perfecte plaatjes voor aan de muur. Mooi gephotoshopt.

Vanochtend heb ik in 1 ruk ‘ De fotodetective’ uitgelezen van Hans Aarsman. Veel herkende ik al uit interviews, uit artikelen in de krant. Maar zo heerlijk om de droge, cynische manier van kijken en analyseren te lezen. De vraagtekens die hij zet bij de prachtige beelden van andermans leed. Het verschil tussen kijken en werkelijk zien.
Hoe de zoektocht naar vorm gaat overheersen in het hoofd van een fotograaf.
Een must voor alle fotografen, studenten en cursisten en alle anderen!

Bij mij roept het nog meer van dezelfde vragen op die ik al lang heb. Waarom ben ik fotograaf? Wat wil ik toevoegen? Kan ik überhaupt iets toevoegen? Er zijn er zoveel die betere foto’s maken als ik. Wil ik de wereld redden met mijn foto’s of zoek ik puur de erkenning? Wil ik niet gewoon prijzen winnen en aangekocht worden door musea?
Op een podium en een voetstuk geplaatst worden.
Lees het stuk ‘Hoezo ongemakkelijk?’ en nog een keer en nog een keer.
Na het laatste woord dacht ik ‘ik stop’.

Maar dat dacht ik al een keer eerder.
In 2011 kondigde ik groots en dramatisch aan te stoppen als fotograaf, vooral omdat ik het financieel niet meer zo goed kan bolwerken. Ik maak mooie plaatjes, maar het verkopen ervan kan ik niet. Veel hartverwarmende reacties kreeg ik. Ik ging op zoek naar ander werk. Afwijzing na afwijzing volgde. Tegen wil en dank dus maar fotograaf blijven? Nog maar een beetje meer lesgeven dan en toch maar af en toe fotograferen voor geld? Ik paste censuur toe op mijn eigen blog. Het stuk ‘ik stop’ heb ik verwijderd. Want stel dat een potentiële opdrachtgever het eens zou lezen. Zo’n wispelturige draaikont wil je niet hebben.

En ineens herinnerde ik me dat ik al in 2009 schreef over beeldenbagger. Daar begon het. Mijn twijfel. En hij is er nog. Hij verandert, vormt zich meer, nuanceert zich.
Het is als de rotonde in Oud Beijerland, waar het me nog steeds niet lukt om de goede afslag te nemen en ik de hele Hoeksewaard doorrijd op weg naar huis.

Vanavond ga ik weer lesgeven. Op het menu: photoshop. Retoucheren en je kleuren aanpassen. Mooie schilderijen maken.

Vorig jaar zat ik voor Natuurmonumenten een week op de Richel als wadwachter. Dit jaar mag ik weer! Ook dan zal ik weer via facebook, twitter en mijn blog verslag doen van mijn ervaringen. Vorig jaar heb ik geëxperimenteerd met timelapse. Nog niet briljant, maar een goede oefening. Komend bezoek aan de slag met nieuwe.
Als voorproefje vast eentje die ik vorig jaar maakte.

(ps: dankzij automatische verbetering van youtube is hij schokkeriger geworden)

Click here to view the embedded video.

Na lange tijd eindelijk weer eens een blog.
Bij gebrek aan tijd bleef het stil.

De afgelopen maanden heb ik veel lesgegeven.
Naast de gebruikelijke fotografiecursussen, geef ik picasa trainingen als onderdeel van jaartrajecten voor mensen met weinig tot geen computerervaring.
Voor ik hier aan begon, vond ik picasa maar een suf programma. Gewend aan photoshop en lightroom stelt het allemaal niet zo veel voor.
Ik vroeg me dan ook af of het geven van deze trainingen wel bij me zou passen.
Daar kan ik nu volmondig JA op zeggen! Het is leuk!

De meeste mensen die deze trainingen volgen hebben nauwelijks nog computerervaring.
Maar ook hun werk verandert en steeds vaker kunnen ze niet meer om de computer heen.
In een jaartraject leren ze omgaan met word en excel. Tussendoor zijn er ‘funlessen’, waar picasa er 1 van is.

Bij de eerste training die ik gaf, kwamen mensen vermoeid en chagrijnig binnen na een dag hard werken.
De moed zonk me in de schoenen. Niet gemotiveerde, geeuwende cursisten 3 uur lang lesgeven …
Na een half uur hoorde ik hier en daar mensen tegen elkaar fluisteren ‘oh kijk, dit is leuk’.
Bij elke training die ik tot nu toe gegeven heb, komen mensen achteraf naar me toe om te zeggen dat ze het leuk en nuttig vonden.
Bij 1 van de lessen kreeg ik zelfs een beetje kippenvel. Een mevrouw met een verstandelijke beperking had enorme moeite om het bij te benen en ik zag het somber in voor haar.
Tijdens de 2e les lag er een boek verstopt op haar schoot. Ik zag het en vroeg wat het was. Bleek dat ze een boek had gekocht met oefeningen voor picasa. Ze was vastberaden om het onder de knie te krijgen.
Ik zie grote, stoere kerels die elkaar helpen om hun weg te vinden in het programma.

Het geeft een enorme voldoening om mensen blij te maken met een gratis en simpel programma. (En stiekem vind ik die functie van afbeeldingscollage briljant)
Natuurlijk kan ik het niet laten, dus help ik ze ook met simpele tips om hun foto’s te verbeteren.

Het geeft ook te denken. In deze wereld waar het steeds lastiger wordt om zonder computer nog dingen te regelen, zijn er heel veel mensen die niet in staat zijn om met een computer te werken.
Soms is geld een belemmering, soms ontbreken de vaardigheden om het te leren.
En zoals iemand dit weekend tegen me zei. Ik zit liever met iemand aan tafel en kijk ‘m recht in de ogen, dan dat ik achter een bureau emails moet typen.

Ander voordeel van deze trainingen: ik kom op grappige, intrigerende plekken en troosteloze industrieterreinen.

Vorige week werd ik door iemand getipt over pinterest.
Ik vroeg een lidmaatschap aan, maar hoorde niets.
Deed het dus nog een keer, maar nu met een gmailadres en voilá ik mocht ook lid worden.

Ik lees inmiddels op verschillende blogs dat het de snelst groeiende website is.
Maar ook dat het vooral door vrouwen gebruikt wordt en dat is te zien.

Veel mode, spullen voor in je huis, lekker eten en knutselfrutsel dingen.
Ik struin er nu een ochtend op rond en word er toch wel blij van.
Het is visuele porno en je kunt uren verdwalen in fijne feelgood dingen.

Hoe werkt het?
Je kunt zelf pins plaatsen. Eigen werk of dingen die je op internet tegenkomt.
Voor firefox is er een add-on, zodat je met rechtsklik de foto kunt delen.
Je kunt ook foto’s van anderen liken of repinnen.
Dat alles doe je in verschillende boards.
Een manier om je eigen portfolio te promoten, maar ook een manier om moodboards te maken en inspiratie op te slaan.
Een nadeel is er ook. De kans bestaat dat je uren later ineens beseft dat de dag al weer bijna voorbij is, zonder iets nuttigs gedaan te hebben.

Ik geef het het voordeel van de twijfel en mag per dag 1 uurtje pinteresten :-)
Mijn boards zijn namelijk nog erg leeg, maar heb je ook een account?
Je vind me hier

Het was koud en donker.
De bus zou nog 10 minuten wegblijven. Om de tijd te doden luisterde ik naar muziek en draaide een sjekkie.
Op dat moment kwam er een jongen vlak voor me staan, keek me recht in mijn ogen en vroeg of hij er ook een mocht.
Ik gaf mijn half afgedraaide en begon aan een nieuwe.
Het bleek dat hij niet echt bedreven was in sjekkies draaien, hij rookte altijd malboro of camel.
Hij gaf me een vuurtje.

Ik vroeg hoe oud hij was. 14 jaar.
Hij was al sinds 3 uur vanmiddag buiten geweest met zijn vriendinnetje. Haar vader wilde ze niet binnen laten, want hij was met iets anders bezig.
Ik glimlachte en zei dat hij met alles wel lekker vroeg was.
Ik vroeg hem sinds wanneer hij rookte. Hij keek me open aan en antwoordde ‘vanaf mijn 13e’.
Waarom vroeg ik, om stoer te zijn?
Nee, zei hij … teveel stress. Problemen thuis, problemen op school … ik heb al bijna alles uitgeprobeerd om het te verlichten.
Helpt het, vroeg ik. Nee, zei hij.

Ik vroeg hem of hij nog wel naar school ging. Ja, zei hij.
Ineens vertelde hij dat hij de nacht ervoor uren buiten was geweest in een tshirt, terwijl het min 10 was.
Om een vriend te helpen. En dat hij met een opgevoerde scooter onderuit was gegaan, bijna door het ijs gezakt.

Het gesprek ging van de hak op de tak tot de bus kwam en we elk een andere zitplek zochten.
Diezelfde dag had ik een aantal documentaires bekeken over jongeren die het moeilijk hebben.
Ik zag de parallellen met zijn leven en ook een prachtig fotoverhaal.
Beroepsdeformatie.

Ik weet niet of ik hem ooit nog tegenkom, maar deze jongen raakte me in ons wonderlijke 8 minuten gesprek.

Al dagen is er niet aan te ontkomen. Tv, radio, op straat … iedereen heeft het over het weer, ijsdiktes, aangroeiscenario’s.
IJsbanen strijden om wie de marathon op natuurijs mag organiseren. We hebben namelijk al 1 dag vorst achter de rug.
En vandaag viel er een beetje sneeuw. Slecht voor het ijs!
Stiekem dromen velen van de elfstedentocht en checken de voorspellingen voor de komende weken. Zou het dit jaar …?

Al het andere nieuws vervaagt, de crisis bestaat tijdelijk niet meer, oorlogen zijn een stipje aan de horizon, de run op de winkelvoorraad winterspullen is geopend.
De mensen met winterbanden zijn opgelucht, toch niet voor niets die dingen onder de auto gezet.

Ooit was ik in Oeganda en viel me op dat er geen weerbericht in de krant stond.
Toen ik vroeg waarom niet, schoten de Oegandezen in de lach.
De zon schijnt of het regent. Dat voel en zie je vanzelf.

1 van de autonome projecten waar ik aan werk, krijgt steeds meer vorm.

Een poosje geleden besloten Heleen van Zantvoort en ik onze krachten te bundelen en een vervolg te geven aan mijn poppenhuizenproject.
Maar dan nu goed en met meer verhaal.
Heleen kan bouwen, ik kan beeld maken. Een ideale combi dus.

Voor we begonnen, hebben we uren doorgebracht met kijken naar inspiratiebeelden en praten over vorm en uitwerking.
Al snel ontdekten we behoorlijk op dezelfde lijn te zitten.
Heleen werkt vaak met gevonden materiaal. Haar atelier is een walhalla, waar je uren in kunt verdwalen.

Voor ons eerste project bedachten we bijzondere karakters die in gekke, mooie, rare huizen wonen.
Als eerste resultaat zullen er foto’s te zien zijn, maar onze fantasie gaat verder en zou er ook zo maar stopmotion uit voort kunnen komen.

Heleen bouwt zich nu een ongeluk en ik kijk af en toe mee over haar schouder met een fotografenbril.
Ogen en camera’s zijn 2 wonderlijke werelden die niet altijd samen gaan. Wat onze ogen zien, blijkt in plat beeld vaak niet te werken.
Dus al bouwend leren we wat werkt en niet.
Met de huizen komt het goed! Onze grootste uitdaging is nu om de karakters vorm te geven in figuren. Het liefst bouwen we die ook zelf, maar onze kleivaardigheden blijken onderontwikkeld.

Ik maakte van het eerste proefhuis een paar testopnamen.

Het meisje achter de kassa rook schalks aan mijn basilicumplantje.
Ik glimlachte en merkte op: fijn ruikt dat he?
Ze lachtte betrapt.

Na even wachten en om zich heen kijkend, fluisterde ze:
“mijn moeder maakt het altijd vast aan haar BH-bandje”